همه ی سر نخ ها را برایت گذاشته امتا نشود گم کنی مرا بماند که من گم کرده ام همه ی چیزهایم را بعد از رفتنم فقط همین جا میماند و کمی خاطره خوب بخاطر بسپار که نشود روزی محو شوی در خاطراتت تا سرنخی از من بیابی من سر نخ ها را برایت گذاشته ام اگر زحمتی نبود به خاطرت بسپار من خوب میدانم دنیا همیشه به یک سم

خیلی زود میرود روزهای بی توحالا من مانده امو خاطرات ما این اسفند هم رفت و سال بعدی از راه رسید و من تنها چشم انتظار در انتظار تو اسفند ما دو اسفندی عاشق... یه اسفندی تنها...

هيچ چيزي درد ناك تر از نا اميدي نيست... ميدانم كه نمي آيي... درد دارد...

سالها میگذشت که ندیده بودمش به چشم هایم خیره شد پدر برای من هیچ معنی نداشت او قاتل تمام رویاهای بچگی من و مادرم بود او باعث مرگ برادرم بود فقط نگاهش کردم سرتاسر تنفر باز با همان سیاست چندش آورش حرف میزد ایستادم پشت به او... بس کن پدر هیچ چیز درست نمیشود من یک یاغی شده ام... چهارشنبه شانزدهم فروردین

به گمانم نگهم دل به کسی بست که نیست و دلم غرق تمنای کسی هست که نیست همه شهر به دلدادگی ام می خندند که فلانی شده از چشم کسی مست، که نیست «تو به من گفتی ازین عشق حذر کن» ... آری و تو گفتی که ره عشق تو سخت ست، که نیست مدتی هست به دلسوزی خود مشغولم که دلم بند نفس های کسی هست که نیست... فریدون_مش

به روزهاي رفته نگاه ميكنمو روزهاي كم مانده ساعت شني عمر من هم به شماره افتاد ترس مرگ و ترس ندانستن چقدر سخت است كه هنوز هم نميدانم خدا كجاست... حسرت بعد از او ترس دردناك زندگي شاييد تنها تسكينش مرگ باشد... من زير خروارها خاك قبل از تمام شدن سومين دهه ي عمر كابووسي كه امروز با من است... حقيقتي تلخ ع

خب همه آدم ها یک نقطه ضعف دارند مثلا من که در جغرافی چیزی بارم نبود و "گمت کردم" یا تو که تاریخ ت خوب نبود و "فراموشم کردی" بگذریم از ادبیاتت... سه شنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۶| 15:37 |منصور باصري|

براي كه مي نويسم... وقتي نيست... نيستم...

خبر به دورترین نقطهی جهان برسد نخواست او به من خسته ـ بیگمان ـ برسد شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودت کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد چه میکنی، اگر او را که خواستی یک عمر به راحتی کسی از راه ناگهان برسد... رها کنی، برود، از دلت جدا باشد به آنکه دوستتَرَش داشته، به آن بر

با لب سرخت مرا یاد خدا انداختی روزگارت خوش که از میخانه، مسجد ساختی روی ماه خویش را در برکه میدیدی ولی سهم ماهیهای عاشق را چه خوش پرداختی ما برای با تو بودن عمر خود را باختیم بد نبود ای دوست گاهی هم تو دل میباختی من به خاک افتادم اما این جوانمردی نبود میتوانستی نتازی بر من، اما تاختی ای که گفتی عشق ...

دنبال تو ميگردم... در بيراهه ترديد... جايي بين ترس و شجاعت... مفهمومي عجيب از پيوند خون و مظلوميت... در پي خود خواهي هاي خودم... و چشمان دختر دو ساله ي تو... من بازي خواهم كرد اين قمار دو سر باخت را... حسي ميگويد به زودي مهمانت ميشوم برادرم... انگار تقدير من نيز به سي نميرسد...

بايد خراب كنم همه چيز را تا بنا كنم ساختمان بر باد رفته ي شرافتم را چون افعي زخمي چشم انتظار انتقامي بس درد ناكم شايد به بهاي تمام زندگيم من بي صبرانه چشم انتظارم خون در مقابل خون شرافت در مقابل شرافت اگه روزي اومدي اينجا بدون اينا صرفا متن ساده نيست آخرين حرف هاي من قبل رفتنه...

مرگ ترسناك ترين كلمه براي بشر اما نه براي مني كه يك به يك ميروند عزيزانم و من هنوز هستم... خوش بين يا بدبين از دست داده ام برادرم را داغي به اندازه ي ده روز و زجري به اندازه ي يك عمر يك آبان... علي برادرم... خون تو انتقامي دارد بزرگ و من تمام جانم را به بهايش ميدهم...

او را بي بهانه گرفتند انگ زدند تا ننگ كنند تا رنگ كنند گندي را كه ميخواستند هدف يك چيز بود كشتن او او را كشتند تا ببندد دهانش را و پنهان كند آنچه كه مي دانست نميدانم كي نوبت من ميشود اما من مي نويسم به ياد برادم علي

عزیز که پُشتی ها و قالیچه ی ایوونو جمع میکرد، نشستم رو میله ها و پرسیدم: چرا جمع میکنی عزیزجون؟ گفت: مادر! پاییز داره میشه برگا میریزه رو قالیچه، تمیز کردنشون سخته، کلافم میکنه! یه نگا به موها حنابستش میندازم و یواش میگم: مامان میگه اونموقع ها تا وسطای پاییز که هوا سرد شه، بساط ایوون پهن بود. - اونم...

رنگِ اندوه، به چشمان ترَت می آید شعر، امروز به حال پکرَت می آید با سکوت، عشق به افکار جهان فهماندن... به نگاه دغل وُ حیله گرت می آید اینکه یک عمر تو رویای کسی را دیدی اینکه یک روز همان یک نفرَت می آید شاهِ بی تاج ، از آغوش همین سُرسُره ها بوی معشوقه ی عهد قجرَت می آید حسّ پرواز مرا خوب به خاطر بسپار...

شب سردیست هوا منتظر باران است وقت خوابست ودلم پیش تو سرگردان است ماه انگار به من قصهء فردا را گفت شرحی از حادثه وگریه شیدا را گفت توی خوابم همه جا ابری وطوفانی بود قحطی وبارش وسیل وغم ویرانی بود شب سردیست هوا درد فراوان دارد رفتنت دردوغم وگریه وهجران دارد قاصدک اشک نریز از غم ویرانی من ماه من مونس م...

ديشب خوابتو ميديدم يه جا نشسته بوديم حرف ميزديمو قند تو دلمون آب ميشد چشم تو چشم خيره به هم و نگاههايي كه پر از عشق بود چقدر دلم ميخواست حاضر بودم ديگه بيدار نشم...

غروب ميكنم در سكوت تو و چه آرام تيره ميشود روزگار عشقمان باز هم پاييز و رسيدن به نيمه ي آبان لعنتي روزي كه دنيا تغيير كرد و اما ما باختيم با تمام وجود... باختيم هم را شادي هايمان را روياهايمان را بچگي هارا زندگي را...

می خواهمت ، مانند معتاد خماری که... مانند آزادی برای بی قراری که... می خواهمت ، از عشق کاری برنمی آید مانند چشمی خیس در پشت قطاری که... می خواهمت ، در خنده های یادت افتادن می خواهمت ، در گریه بی اختیاری که... می خواهمت ، در ضربه های سر به دیوارم در خواندن امّن یجیب انتظاری که... می خواهمت ، اندازه س...