هفت سانت لعنتی

نشسته ای روی مبل دو نفره. .

او هم در سمت راست تو.

دست راستت را گذشته ای روی زانوی راستت. .

دست چپش را گذشته است روی زانو ی چپش. . .

و فاصله ی دست هایتان هفت سانت است.

هفت سانت تحریک پذیر . . . هفت سانت تپش قلب. . .

هفت سانت مقدس. . . آن هفت سانت لعنتی. . .

اسمش را گذشته ام لحظه ی هفت سانتی !

لحظه ای که شکستن هفت هایش خیلی سخت تر است

از هفت خان رستم !

لحظه ای که انگار دلت می خواهد گردن زمان را

بگیری فشار دهی بین انگشت های یخت و بچپانی ش

توی قاب عکس و میخش کنی به دیوار!

لحظه ای که لذتش را می گذاری بین لب هایت و

آرام و مزه مزه میمکی تا شاید دیرتر تمام شود. . .

لحظه ای که لذتش به لحظه هم نمی رسد اما باید

درد و زجر فراموش کردن هفت سانتش را تا

پای گورت هم ببری انگار!

دستت را از روی زانویت

بر می داری. . . هفت سانت رامی کنی

شش سانت. . . شش را میکنی پنج. . .

پنج را می کنی چهار. . . . می رسد به صفر. . .

شماره ی نبضت از دستت در میرود. . .

فاصله یتان می شود منفی اصلا! دقیقا می شود

همان جا که رستم جگر دیو سپید را بیرون کشید!

زمان به خودش می افتد... می کوبد به قاب. .

قاب می افتد روی زمین. . . خرد می شود. . .

زمان پا میگذرد به فرار. . . طوری در میرود که

انگار لذت تو ننگش است اصلا !

و بعد خودت می مانی و تو و خاطره ی هفت سانتی

متری که زمان رسانده اش به کیلو مترها. . .

و از آن شب به بعد همه ی صبح هایی که می آید

و آفتاب میفتد توی اتاق. . . اولین کاری که می کنی

این است که چشم هایت را امتحان کنی که باز میشوند

یا نه و بعد فحش میدهی به خودت , به صبح ,

به خاطره ها, به این که باید یک صبح دیگر هم باور کنی

که هنوز زنده ای . . .

باور کنی که روز به روز حد هفت سانتی تان بیشتر

و بیشتر میل میکند به کیلومتر ها . . . باور کنی

که هر خاطره از هزار تا درد و زهر مار هم بد تر است

. . . مرگ تر است. . . کوفت تر است. ..

نذار فاصله های ی صفر بشه کیلومترهایی که تمومی ندارن...

جاده های وصال سخت ساخته میشن اما وقت فراق زود ویران.بساز وصالی رو که فراق نداره خوب من...

---

این پست مال 8 سال قبل بود...